Hoe vaak hoor je niet van een band dat ze ‘de beste plaat uit hun hele oeuvre hebben gemaakt’, of dat ‘deze plaat iets nieuws brengt in ontwikkeling’, terwijl je ze altijd blijft herkennen. Beide komen vaak voor en zijn cliché te noemen. Maar hoe vaak gebeurt het dat je een plaat hoort van een band die echt zo radicaal anders is dat je de eigen visie en mening moet gaan herzien? Met Heritage heeft Opeth een plaat uit deze laatste categorie uitgebracht. Vriend en vijand reageerden enorm verrast op dit plaatje en het was nu mijn beurt om dit nieuwe werkstuk te gaan beoordelen.

De plaat opent met het melancholische “Heritage” wat door piano en bas gedragen wordt. Dit loopt over in “The Devil’s Orchard” en meteen valt de jazzy en droge productie op. Elk instrument is op zijn eigen wijze te herkennen. Er is niet gegaan voor een moderne platgeslagen keiharde productie, maar het klinkt open en transparant en dat komt de muziek ten goede. De retro aanpak valt erg op. De sterren van deze plaat zijn de toetsen en dan vooral de klassieke toetsengeluiden zoals de Hammonds, Mellotrons, Piano’s en Rhodessen. Beide toetseninstrumenten zijn op de juiste momenten aanwezig en voegen enorm veel sfeer toe, wat op een nummer als “I Feel The Dark” en “Häxprocess” goed te horen is. De gitaarpartijen worden overigens niet ondergesneeuwd, en zitten nog steeds vol hoogstaande stukken, maar de focus ligt nu meer op de sfeer en het totaalplaatje. De gitaarsound is minder heavy dan vroeger, ook worden er meer akoestische gitaar elementen toegevoegd. De focus ligt op Heritage meer op de ‘70’s prog dan op de jaren ‘90 Death Metal focus waar Opeth bekend mee werd. Ook is deze tendens te horen in de drums en baspartijen. Alles klinkt direct, droog en organisch. De composities en sound zitten zo goed in elkaar, het lijkt alsof de band naast je zit. Luister maar eens naar het nummer “Nepenthe”.
De zang van Mikael Akerfeldt is een stuk voller geworden, qua stemgebruik durft hij nu meer remmen los te gooien dan hij vroeger deed. Het is in ieder geval te horen dat hij gewerkt heeft aan zijn vocalen, en dat komt deze nieuwe nummers echt ten goede. We kunnen nu spreken van een volwaardige zanger en niet een van een grunter die ook zingt. Als bewijs daarvan kan een nummer als “Famine” worden aangegrepen.

Voor ik een eindconclusie trek moet ik wel één ding bekennen. Ik ben geen Opeth fan. Nooit geweest ook. Daarom was het erg verfrissend om juist deze plaat te mogen beluisteren. Opeth heeft met Heritage oprecht laten blijken dat je gewoon je hart moet volgen en een sprong in het diepe moet wagen, ongeacht of de fans en critici dat snappen of niet.
Opeth bewijst met Heritage dat ze ballen hebben en dat ze niet bang zijn om hun eigen pad te volgen. Mensen die oprecht openstaan voor muziek in alle vormen en mensen die van progrock houden kunnen met deze plaat een hele bijzondere ervaring in huis halen. Ik heb mijn mening over Opeth moeten herzien, en als een band dat voor elkaar kan krijgen verdienen ze respect. Mannen, goed gedaan!

Score: 8,5

Tracklist

1. Heritage
2. The Devil’s Orchard
3. I Feel The Dark
4. Slither
5. Nepenthe
6. Häxprocess
7. Famine
8. The Lines In My Hand
9. Folklore
10. Marrow Of The Earth
Totale speelduur -57:01

Lineup:

Mikael Akerfeldt – Zang, Gitaar en Toetsen
Martin Mendez – Basgitaar
Fredrik Akesson – Gitaar en Zang
Martin Axenrot – Drums
Joakim Svalberg – Toetsen en Zang

Links:

• Official
• MySpace

Een reactie op Opeth – Heritage

1. Pingback:Petting Zoo Press » Various OPETH CD reviews online