Dutch Distortion

Columns

Metal-Midlife Crisis

Bullet For My Valentine 2009
Het is momenteel onrustig in huis. De kids zitten allemaal in hun laatste weken van school. De Oranje- en economische crisis beheersen hier het huishouden. Lon( en mijn zus) hebben zich vanavond met dikke truien, knuffel-kussens en een fles Jack Daniels op de grote rode bank in de woonkamer genesteld. Ze is haar baan kwijt. Frenky en ik worden vanavond naar de keukentafel verbannen. We zijn onze plek voor de tv kwijtgeraakt. Chickz time. De verhitte discussie over de vraag welke Horrorfilm de beste opening kent besluiten we met een compromis. Twee favo openingscene’s worden op het schoolbord geschreven; de eerste twintig minuten van Zack Snyders “2004 Dawn of the Dead’ en Danny Boyle’s ’28 days Later’. Frenky gaat naar bed en ik pak mijn schrijfblok. In de woonkamer hoor ik Alanis Morrisette cynisch Ironic zingen. Wat later op de avond en hoorbaar een halve fles Jack Daniels verder, fleurt Till van Rammstein de naargeestige stemming op de bank wat meer op.

“Wat vinden uw (!) kinderen van Bullet For My Valentine?” Grappig. BFMV… inhakend op een andere lezersvraag die ging over hoe ik mijn kinderen bekend had gemaakt met rock en de zwaardere metalen. Deze generatie is heel visueel ingesteld dus ik bedacht me toen dat videoclips de beste oplossing zouden kunnen zijn om hen bekend te maken met de muziek. Vier dvd’s uiteenlopend van blues, punk en (alternatieve) rock tot Death Metal. Whole point; niet alleen opnemen wat je zelf leuk vindt. Een vaderlijke muzikale opvoedkundige tip -toepasbaar vanaf het moment dat ze K3 niet meer leuk vinden. Tijdens spelen ff geen Nickelodeon of Comedy Central. Clip time!
Er wordt me de laatste tijd nogal eens verweten dat ik nooit over Death Metal schrijf. Een ander verwijt is dat ik helemaal niet meer weet wat er omgaat in het huidige Nederlandse underground metalen wereldje, ik een harde mening verkondig en kort door de bocht ben.
Misschien zit daar wat in. Ik neem de kritiek ter harte en besluit daarom komend jaar de rock en metalen ‘namen’ links te laten liggen en mijn tijd te nemen voor een andere beleving. Komend jaar richt ik me op de volgende Nederlandse metal bands; Nemesea. When All Light Dies die deze zomer weer gaan schrijven en opnemen,Dictated uit Kampen,From The Ashes uit Zwolle, de Utrechtse formatie Noizgate en de Paceshifters uit Overijssel lijken me voorlopig een aardige doorsnede. De kickoff van mijn voornemen heeft inmiddels plaatsgevonden met een optreden van de Amersfoort/Hilversumse metalband Mind:Soul die ik op uitnodiging van leadsinger en collega Tom onlangs heb bezocht.

Boven de veertig. We worden het allemaal ooit eens. Periodes van muzikale metaalmoeheid. Opvliegers maar ook andere fysieke ongemakken als wild groeiende neus- en oorharen irriteren ook. Mijn gehoor heeft trouwens ook te lijden gehad. Nog zo’n crisis punt op dit moment is dat ik het vaak koud heb. Dat had ik voor mijn veertigste nooit. Maar ja, wat wil je ook dit waardeloze voorjaar met al die regenbuien. Die weermannen en vrouwen mogen ze van mij nu wel opknopen zo langzamerhand. Nadat die muts van RTL ook nog eens zegt dat ik niet mag klagen besluit ik vanaf nu alleen nog maar naar teletekst te kijken- of speel zelf voor Jan Pelleboer en steek mijn natte vinger in de lucht-. Het hoort ook een beetje bij ons generatie veertigers, Klagen! Ik puberde en groeide op tijdens de zogenaamde ‘Patat-generatie’. De generatie tussen de vrijheid en blijheid van de zestiger- en zeventiger jaren en die van de technologische vooruitgang eind jaren 90..Tuurlijk is er op muzikaal vlak wel veel gebeurd; de Heavy Metal veroverde die jaren zijn vaste permanente plek op deze aardkloot. Één- en tweedaagse Rock/Metalfestivals zoals Dynamo Open Air (met patatkramen) ontstonden omdat ik en mijn rock & metalen generatie genoten buiten school of werk geen zak te doen hadden dan de ganse dag te hangen rondom een cafetaria -wachten tot het woensdag Patatdag werd. Die dag kon je namelijk voor een ”gulden” je wekelijkse familiezak friet naar binnen werken. De Thrash Metal deed zijn intrede. Een paar jaar later ontstond de meest extreme metalvorm op aarde; de Death Metal. Ik ben erbij geweest en heb het meegemaakt. Twee van mijn favo rock/metal bands zijn van origine Death Metal acts.

Nuff said..

Marijn Vermunt


2 reacties op Metal-Midlife Crisis

  1. Paul zegt:

    Wat er ook gebeurd, klagende oude 40-er, stop niet met schrijven!
    Je colums zijn echt geweldig goed leesvoer!

  2. Maurice zegt:

    Hej Marijn, welke 2 favo/rock bands zijn van origine Death metal acts?

    Het is trouwens thrash, geen trash.

    grtz!

Geef een reactie