Dutch Distortion

Columns

Waterlanders

Een beetje geïnspireerd door de column Black van Marijn ben ik ook maar eens aan het schrijven geslagen,iets wat ik normaliter beperk tot een stukje bij een fotoreport. Vaak werd me al gevraagd om een compleet concertverslag te schrijven bij een fotoverslag maar denk dat vele fotografen het kunnen beamen als ik zeg: Ik ben vaak zo intensief met het fotograferen bezig dat ik veel van het concert niet eens echt bewust mee krijg. En je moet me dus ook niet vragen welke nummers er gespeeld zijn of hoe het publiek gereageerd heeft.Bij grote concerten ben ik vaak ook wel blij met de “three song rule”. Drie nummers fotograferen en dan lekker genieten van de muziek, want ik weet dat als die regel er niet is ik gewoon doorga. Daarom ook wel prettig om zo af en toe eens de camera thuis te laten, hoe moeilijk dat ook is!

Nu zullen jullie wel denken wat heeft dit te maken met de titel van deze column?! Helemaal niets eigenlijk, maar de inspiratie kwam door het lezen over hoe iemand ontroerd kan raken door in dit geval bepaalde songs. Nou ben ik zelf iemand die zich bijna niet bezig houd met songteksten dus daar zit het bij mij vaak niet in, maar ligt het meestal aan de manier waarop het gezongen word. Ik kan helemaal los gaan op bepaalde metalnummers maar om nu te zeggen dat ik tot tranen toe ontroerd ben.. Nee dus! Daar is het denk ik gewoonweg de muziek niet voor. Misschien dat dit voor andere mensen wel geldt maar ben nog nooit iemand tegen gekomen die zei dat hij/zij een traan liet bij het horen van een bepaald metalnummer, maar nu zal dit in het ‘stoere’ metalwereldje dan ook niet zo snel aan de grote klok worden gehangen. Vroeger zou ik dat waarschijnlijk ook niet gedaan hebben maar naarmate de jaren verstrijken interesseert het me steeds minder een biet hoe anderen hierover denken. Dat ontroerd raken gebeurt bij mij alleen maar bij bepaalde (voornamelijk rock)nummers en dan vreemd genoeg eigenlijk alleen als ze zijn gezongen door vrouwen. Ik ben geen grote fan van Anouk, maar bij sommige nummers van haar kan ik wel een traantje wegpinken en zo zijn er wel meer zangeressen die dit bij mij losmaken.

Wat me ook wel aanspoorde om dit te schrijven was een interview met sommige Oranjespelers waarbij één van de spelers zei dat hij niets had met muziek?! Nu is dit de tweede keer in mijn leven dat ik iemand dit hoor zeggen maar kan ik me daar totaal niets bij voorstellen. Muziek is emotie: het kan je ontroeren, vrolijk maken, opzwepen,verdrietig maken of kippenvel geven. Er moet toch iets met je gebeuren als je muziek hoort!

Ik kan muziek in ieder geval niet meer wegdenken uit mijn leven, het maakt het leven een stuk aangenamer en dat geldt volgens mij voor heel veel mensen. Of zoals Nietzsche zei “Without music, life would be a mistake”


Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Geef een reactie