Dutch Distortion

Recensies

Coffins – March of Despair

Vierentwintig releases in op de kop af twaalf jaar – dat doen er weinig de Japanners van Coffins na. Nu is er niets verkeerd met gedrevenheid of vasthoudendheid, maar het is perfect mogelijk te overdrijven, zeker wanneer voornoemde 24 releases allemaal tweelingbroertjes zijn van elkaar. De heren spelen lompe, ouderwetse death-metal. Genre Winter en bij momenten Autopsy. Hier en daar las ik de benaming death/doom – vroegere albums bevatten loodzware en trage stukken die inderdaad reminiscenties van Worship opriepen, niet zo March of Despair, waarop de hele tijd mid-tempo death wordt gespeeld. Toegegeven, dat kan ook aan de wisseling voor de microfoon liggen, als mijn geheugen me niet bedriegt speelde Ryo vroeger drums… de ultra-lage grunts zijn vervangen door iets minder lage exemplaren, wat overigens niet slecht is. Menselijke subwoofers zoals Will Rahmer van Mortician gaan in mijn beleving al snel vervelen. En Ryo heeft gevoel voor ritme. Nee, de zang mag dan niet echt bijzonder zijn, onaangenaam is hij niet. En op zich, tja, de muziek kan er ook wel mee door, al blijft het natuurlijk wel binnen de strikte beperkingen van het genre. Het is niet alsof Coffins opeens in een black-metalkramp slaat.

Bij nader inzicht lijkt dit me typisch een band die op plaat maar zo-zo klinkt en live iedereen omver blaast, want de muziek is erg geschikt om op te headbangen.
Een ander nadeel van March of Despair is de duurtijd – goed, het is een EP, veel mag je niet verwachten. Toch, een klein halfuurtje is wat mager. Persoonlijk zou ik het logischer vinden mochten ze niet elk halfjaar iets nieuws uitbrengen maar om het jaar een stevige, uit de kluiten gewassen cd. Overigens lopen we hier achter, Coffins’ nieuwste worp heet In Quarantine with Death en is een split met Macabra. Qua productiviteit zou een volledige cd dus geen probleem mogen zijn. Misschien bestaat de band uit erg pragmatische individuen en zien zij ook in dat obscure, lompe death, zeker als daar op zich weinig inzit dat zich van de massa onderscheidt, na een tijdje begint te vervelen. Zeker als je als laatste een cover van Death opneemt en de originele versie duidelijk de betere is had ik de neiging op stop te drukken – er ligt nog muziek op me te wachten. Er is overigens een zeer belangrijke vingerwijzing voor de intrinsieke kwaliteit van Coffins’ muziek: ze verwisselen van platenmaatschappij zoals ik van onderbroek.

Kortom, voor de fans van de muziekstijl is dit een vermakelijke EP die je honger wel zal bevredigen maar iedereen die bij deze recensie denkt ‘nou ja, laat het zitten’ doet er beter aan z’n aan recessie, crisis en graaiende bankiers blootgestelde euro’s aan iets anders te besteden.

Score: 6,0

Tracklist:

1. Till Dawn of the Dooms Day
2. Grotesque Messiah
3. Carpet of Bones
4. In Bloody Sewage
5. Corpsegrinder (Death cover)

Totale Speelduur: 00:27:13

Line-up:

Koreeda – basgitaar
Ryo – zang
Uchino – zang, gitaar
Satoshi – drums

Links:

 


2 reacties op Coffins – March of Despair

  1. Tom de Wit zegt:

    Mijn dank voor dit stukje is groot, ik heb nog niet vaak zo gelachen om een Death Metal recensie. :)

Geef een reactie