Dutch Distortion

Live Reports

De nieuwste reports uit de muziekwereld.

Dokk’em Open Air – Bornwird , 30/06/2012

Afgelopen weekend was het voor vele zware metalen liefhebbers de eerste dag dat ze even lekker buiten konden spelen met andere metalheads. De zevende editie van Dokk’em Open Air was met een opkomst van zo’n 3500 bezoekers, een mooie line-up en een geweldige sfeer een groot succes. Thor was ons goedgezind en besloot het voor het grootste gedeelte van het festival droog te houden. De zon heeft ervoor gezorgd dat de meesten nu met een rode kop en gloeiende armen achter hun bureau zitten. Evenals ondergetekende.  Dokk’em was dit jaar voor velen een excuus om even in het verleden te duiken, dit kwam voornamelijk door bands als Jon Oliva’s Pain die de 25ste verjaardag van het album Hall of the Mountain King vierden, Moonspell die een mooie show opzette met de klassiekers en natuurlijk The Gathering, die met haar originele line-up de houten vloer van de tent deed trillen.  Naast de ‘gouwe ouwe’ was er natuurlijk ook plaats voor grote namen als Obituary, Arch Enemy en het Nederlandse Hail of Bullets.

Voor mij begon de dag met Devious. Deze Nederlandse death metalformatie heeft al een flinke live-reputatie op weten te bouwen door op het podium te staan met bands als Aborted, Vader en Cannibal Corpse. Vandaag speelden ze een set van +/- 30 minuten waar voornamelijk nummers van het album Vision (2009) voorbij kwamen zoals ‘Sinner of Greed’ en ‘Wolfhagen’. De tent was nog vrij leeg, waarschijnlijk in verband met de katers van de avond daarvoor die nog getemd moesten worden. Toch jammer, want het was een goede show die ik niet graag had willen missen. Hard, ruig,complex en doods, zoals het hoort.

Vanwege wat fileproblemen moest er een kleine aanpassing gedaan worden aan de running order. Wormrot en Eden’s Curse moesten van plek wisselen. Wormrot zorgde voor de nodige gore op deze dag. Compromisloze grind, dat is hoe wij het graag horen. Ik luister er niet graag naar, maar toch weet het me vrolijk te maken. Wormrot ging voor goud en de set was strak en energiek.

Pro Pain was na Eden’s Curse een welkome afwisseling. De warmte in de tent leek de band niets uit te maken, want ze sprongen heen en weer alsof ze het koud hadden. De show was zeer energiek en strak. De sfeer was goed en de band speelde een goede show. Of je van hardcore houdt of niet, bij Pro Pain kan je gewoon niet stil blijven staan. De podiumkunsten van Pro Pain beloofde veel goeds voor de rest van de dag.

Toen werd het podium opgebouwd voor Trail of Tears.Deze Noorse symfonische metalband stond al eerder op de groene akkers van Dokk’em want in 2008 gaven ze een spetterende show weg op dit Friese festival. Ik was dus erg benieuwd wat ze er ditmaal van zouden maken. In 2008 wisten ze mij omver te blazen met een ijzersterke set en ook op deze mooie zaterdagmiddag wisten ze mij te overtuigen. De band, die debuteerde met Disclosure In Red met Helena Michaelsen op zang, heeft de tweede mannelijke vocalist inmiddels weer vervangen door een vrouwelijke.  De wisselwerking tussen de grunts en de clean vocals zorgde voor de nodige afwisseling. De vrouwelijke vocalen waren warm en wat donkerder dan je van vrouwelijke vocalen zou verwachten en daarmee ‘weer eens wat anders’ dan de standaard hoge noten van de meeste symfonische metal zangeressen. Toen ze een aantal nummers van hun meest recente album Bloodstained Endurance speelden kon je goed horen hoe de band zich in de jaren ontwikkeld heeft. De muziek is volwassener geworden en de band heeft zichzelf dik overtroffen. Het was een zeer fijn optreden met klasse muzikanten. Ik zie ze over een paar jaar graag weer terug op Dokk’em 2014!

Death metal is en blijft toch mijn favoriete genre, ik stond dus ook praktisch vooraan toen Hail of Bullets hun metalengeweld ten gehore ging brengen. Deze Nederlandse death metalformatie is nog vrij jong maar bevat zeer ervaren en getalenteerde muzikanten uit bands als Asphyx en Gorefest. De vocalen van Martin van Drunen weten altijd een dikke glimlach op mijn gezicht te toveren, evenals de skills van snarenplukkers  Stephan Gebédi, Theo van Eekelen en Paul Baayens. De band heeft twee langspelers op haar naam staan en de set bestond dan ook uit nummers van die twee albums. …Of Frost and War (2008) en On Divine Winds (2010). Met lompe stampers als ‘Tokyo Napalm Holocaust’ en ‘Operation Z’ krijgen ze de meeste aanwezigen in kop-schud en lichaam-bash modus. Dat de mannen beschikken over een goede portie live-ervaring is vanavond dus weer goed te zien. Voorgaande bands deden het erg goed, maar deze worden toch echt door Hail of Bullets afgetroefd. Meer chaos, meer energie, meer power. De energie wordt direct door het publiek opgepikt en de chaos is compleet. Voornamelijk de vlotte babbel van Dhr. van Drunen is een aangename sfeermaker en geschikt voor de nodige gekkigheid. Een zeer geslaagde show.

The Gathering speelde vanavond in originele staat. Alsof dat op zich nog niet bijzonder genoeg is speelden ze ook alleen de nummers van het, inmiddels 20 jaar oude album, Always (1992). De band was in topvorm, ze speelden in mijn opinie beter dan op de cd en de energie kwam veel beter over. Then again, is dat niet altijd zo bij live optredens? Het geluid liet het helaas af en toe afweten waardoor de show niet zo geweldig klonk, zoals het zou moeten klinken.

Obituary. Elke keer als ik aan deze band denk, denk ik aan de metal sketch van Ronald Goedemondt waarin hij beschrijft hoe het is om een metalhead te zijn die voor het eerst bij een ‘Hele grote moeder neukende zwaar metaal’ concert van Obituary is “En toen de band het eerste akkoord aansloeg, kreeg het hele veld om me heen een epileptische aanval” Persoonlijk vind ik dat Ronald het niet beter heeft kunnen beschrijven. De set van Obi was niet kort, maar wel zeer krachtig. Knetterhard beuken is wat deze mannen het beste kunnen. Een groot gemis vond ik persoonlijk toch wel de kunstjes van Ralph Santolla, maar zoals inmiddels bekend heeft hij de band vorig jaar verlaten wegens wat geschillen en een groot drankprobleem. De show was een aangename afwisseling na de relatief rustige set van Moonspell.

Uit de categorie ‘epische momenten van Dokk’em 2012′ valt het optreden van Jon Oliva’s Pain. Het leek er even om te hangen voor welk Nederlands festival Oliva zou kiezen, de Zwarte Cross of Dokk’em. Zoals wij nu inmiddels wel weten is hij gegaan voor Dokk’em, gelukkig voor ons! Oliva was een van de redenen waarom dit festival een nostalgisch tintje zou krijgen. Hij bracht namelijk integraal het Savatage album Hall Of The Mountain King ten gehore, ter ere van het 25-jarig bestaan van deze prachtplaat. Naast de nummers van dat album liet hij ons ook nog nummers van het Doctor Butcher project horen. Ja, deze grote vriendelijke reus heeft ons getrakteerd op heel veel lekkers. Van de machinegeweer riffs ’24 Hrs Ago’, en ‘Hall Of The Mountain King’ tot aan de “Stop it, now!” schreeuw ten einde van ‘Devastation’. Hij heeft een goede en strakke show weten neer te zetten, hij het ten slotte niet voor de man met de ijzeren stem. Het optreden had een komisch tintje. Voornamelijk door het rode gitaartje waar hij airguitar op speelt en mee heen en weer zwaait tijdens ‘Strange Wings’ is een leuk en memorabel moment.

Tijdens Arch enemy brak de hel los, zowel buiten met de regen als in de tent. Deze Zweedse death metalband kwam speciaal naar Nederland voor een exclusieve show en sloot hiermee de avond en het festival af. Het geluid was tijdens dit optreden helaas erg slecht. Je kon diverse instrumenten niet onderscheiden en de vocalen van brulboei Angela Gossow sneeuwden vaak onder. En dat is echt een prestatie. Gelukkig heb ik ze op Fortarock 2011 nog wel gezien tijdens hun Khaos Legions tour, de set kwam redelijk overeen. Ondanks het geluid waren de hitjes wel goed te onderscheiden, ‘Dead Eyes See No Future’, ‘Wages of Sin’, ‘Nemesis’ en ‘Bloodstained Cross’. Angela wist zoals altijd het publiek weer flink op te zwepen door anderhalf uur lang heen en weer te springen over het podium en aansporende dingen te roepen om de mensen te laten pitten en headbangen. Qua pit bleef het alleen angstvallig stil, headbangen deden ze dan weer wel.

Toen de laatste tonen van Arch Enemy het veld verlieten, verlieten de festivalbezoekers de tent. Snel terug naar hun eigen tent, auto of fiets om weer naar huis te kunnen. Het was een perfecte dag met een geweldige line-up.

Foto’s: Angelique van Huijzen (Arch Enemy is geschoten door Tiffany Peters)

 


Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Geef een reactie