Dutch Distortion

Columns

Pass the Jonko

Jimi Hendrix 1967 (Bron: Wikipedia)
“Hij gaat het weekend ondanks alle zorgen toch gewoon naar de Zwarte Cross..” moppert Lon deels tegen mij en de I-Phone, nadat ze al uren in de verzengende hitte over een uitgestorven camping -die wel allemaal aan het zwemmen zijn- heeft gezworven met dat lulijzer aan haar oor. Omdat hartsvriendin Natas in diepe financiële -en de daarbij gepaard gaande relationele ellende – met partner Henk zit, gaan we drie dagen eerder terug naar huis. Beslissing van Lon! De protesten van de kids halen niets uit. Vakantie-stress. Ik heb geen mening -ik balanceer al op een zijden draadje dus ik hou wijselijk mijn mond- en Frenky zal zijn zuster nooit tegenspreken..
‘Hey Joe’ knalt door toedoen van dochter Angel door de auto. Frenky mompelt van achter uit de auto wat slaperige onverstaanbare woorden, wanneer ik na een reis van twaalf uur vanuit Zuid-Frankrijk achter onze burgerlijke gezins7-zitter-auto met Lon & de boys, de ons zo bekende Arnhemse straat indraai. Even verderop flitsen de remlichten voor ons ineens bruusk op. Het linker portier gaat na ongeveer een minuut open en ik zie Lon woedend uitstappen en naar mijn deur lopen. Angel is inmiddels uitgestapt en zegt giechelend; “Pap, volgens mij is Rose een houseparty aan het geven.. ” Ik draai het volume van Jimi wat lager en hoor ineens de klanken van harde geïmproviseerde reggae muziek. Mijn zicht op het huis is beperkt door allerlei groen van de buren. Lon trekt ondertussen ziedend mijn deur open. Met een bijtende “jouw dochter..& jouw kids” duwt ze voorzichtig mijn slapende jongste kind in mijn armen. “Ik wil een paar dagen niets.. maar dan ook helemaal niets van jullie horen..mijn vakantie is verpest..jullie zoeken het maar even uit met zijn allen..”
De auto start en ze rijd weg in haar uppie. Als ze uit zicht verdwenen is kijk ik verbouwereerd en sprakeloos om me heen naar de kids, Frenky en drie geparkeerde auto’s in de voortuin van ons huis. De reggae en de groen/rode en blauwe lampen uit het huis geven de omgeving een surrealistische look. Film flashbacks van de familie Flodder schieten ineens door mijn hoofd..
We lopen de achtertuin in. Zus Angel benadrukt de gespannen situatie met een verbaasde.. “Mijn zusje is zo de %^&” wanneer ze de muur van lege kratten Amstel -en een verdwaalde Jupiler- ziet. Frenky probeert over the wall heen te kijken maar het lukt ook hem niet. Binnen is het een chaos als ik de keuken inloop. Ik herken een paar kids die natuurlijk verschrikt meteen om mijn dochter Rose beginnen te roepen..

Om een lang verhaal kort te maken; de geïmproviseerde reggae band met de zanger die verdacht veel leek op Bob Marley heeft van mij nog het geïmproviseerde nummer ‘Pass the Jonko’ mogen spelen (waarvan ik pas later de betekenis begreep). Met de belofte van dochter en vrienden dat het huis weer piekfijn in orde gemaakt zou worden -uiterlijk de volgende avond- heb ik me daarna maar overgegeven aan de metal van Parkway Drive en Of Mice&Men. Paolo Nutini, Lele, Rolling Stones en Paceshifters zorgen voor de nodige afwisseling, waarna ook bij mij een paar uur later het licht uitging en het Black om mij heen werd.

Marijn Vermunt


Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Geef een reactie