Dutch Distortion

 

Live Reports

De nieuwste reports uit de muziekwereld.

ProgPower Europe – JC Sjiwa Baarlo, 08/10/2017

Zondag

Het lijkt een trend te worden. Ook de laatste dag van het festival startte met een band met post-invloeden. De eer komt deze keer toe aan het Nederlandse Semistereo. Ze onderscheiden zich door een trompet en trombone te gebruiken in hun muziek. Vooral de trombone past heel goed bij de nummers, maar is door de mix niet altijd even goed te horen. Het geluid lijkt niet helemaal lekker afgesteld te zijn, waardoor de muziek soms vervalt in een brij. Dat vind ik jammer, want Semistereo is een verrassend leuke band.
Semistereo wist de zaal te verrassen met een cover van ‘Eleanor Rigby’ van The Beatles. De nummers van The Beatles zijn heilig in mijn optiek, dus voor mij hadden ze het mogen laten. Het spreekt wel voor de band dat zij het helemaal in eigen stijl hebben gespeeld, en dat werd zeer gewaardeerd door de zaal.
Als extra heeft de band voor het hele publiek een cd laten drukken met een nummer van het nieuwe album. Een leuke verrassing en natuurlijk geweldige promotie.

De tweede band van de dag heeft bij mij een enorm dubbel gevoel achtergelaten. Organized Chaos heeft een zeer expressieve frontman, maar zijn toonvastheid is ontzettend ver te zoeken. Het lijkt een manier van zingen te zijn, maar het moet je echt liggen. Normaal loop ik weg als zang of instrumenten zo vals zijn, want daar ben ik heel gevoelig voor. Toch had Organized Chaos iets waardoor ik niet weg kon lopen. De muziek was namelijk fabelachtig goed. Stuk voor stuk geweldige muzikanten, die dat in het samenspel ook waar kunnen maken. De grootste verrassing was multitalent David Maxim Micič op het keyboard en de iMac.
De zanger weet de show een gigantische flair te geven. Hij riep verscheidene mensen het podium op als achtergrond dansers. Wie wil nou niet drie mannen ver kleed als thunderbirds zien grooven? Ook moest een man er aan geloven die liefkozend “Jezus” werd genoemd. Hij werd toegezongen in het nummer ‘Hey God!’. Op dat moment was zelfs ik de toonvastheid van de zanger vergeten.

Na deze overload aan expressiviteit was het tijd voor moderne prog van Brutai. Wat meteen opviel was dat de mix naar de zaal niet lekker afgesteld stond. Met oordoppen in was de cleane zang heel schel en iel. De gitaren waren bijna niet te horen, omdat de toetsen zo hard stonden afgesteld. Ook achterin de zaal was dat een probleem. Ik ben op meerdere plaatsen gaan staan, met oordoppen en zonder oordoppen, maar kwam tot de conclusie dat de mix overal niet lekker uit de verf kwam.
Vergeleken bij de vorige band is Brutai eigenlijk een beetje tam op het podium. De drummer maakt behoorlijk wat fouten, waardoor de muziek niet helemaal lekker loopt en het samenspel uit zijn verband wordt getrokken. De enige energie die werd verspreid was door de geweldige bassist, die breed lachend op de bühne stond.

Na de eetpauze is het tijd voor Hemina. Deze Australische powermetalband staat als een huis. De synths lijken deels gedaan te worden door een van de gitaristen met een effectenpedaal, maar het is ook goed mogelijk dat ze op tape staan, zoals de akkoorden. De zanger verontschuldigde zich daar nog voor.
Over het algemeen liep de interactie tussen de zanger en het publiek een beetje stroef. Hier leek hij zelf een beetje verbaasd over te zijn. Wat verwacht je als je je publiek maant om niet slapjes te klappen en na drie maten op te houden? Er zijn leukere en effectievere manieren om een stevige, langdurige klap uit het publiek te krijgen.
De muziek is niet bijster technisch, maar het is een verademing om wat epische solo’s te horen. De gitarist aan de linkerkant stal daar de show mee. Zijn enthousiasme maakte een heleboel goed in de interactie met het publiek.

De band die mij het meest heeft weten te verrassen afgelopen weekend is Toehider. Dit Australische/Zweedse trio heeft geen flitsende poespas nodig om een vette show neer te zetten. Het was opvallend dat de drummer het kleinste drumstel van het weekend had, maar hier eigenlijk net zo veel (of meer) mee wist te doen dan het grootste deel van de andere bands. De grootste attractie van Toehider is Mike Mills, zanger en gitarist. Hij is heel aanwezig op het podium en helemaal zichzelf. De bassist en drummer zijn niet zo prominent aanwezig, maar met zo’n grote persoonlijkheid op het podium is dat geen gemis.
Mike Mills heeft recent meegedaan aan de Ayreon Universe, bestaande uit drie shows in de 013. Als verrassing kwamen zangeres Marcela Bovio (Stream Of Passion) en gitarist Marcel Coenen op het podium voor een uitvoering van het nummer ‘The Theory Of Everything’ van Ayreon. De zanger biechtte op dat dat beter aan het einde gespeeld had kunnen worden, want nu moesten we weer luisteren naar zijn “crappy music”. Ik heb echter van begin tot einde genoten.

Als afsluiter van ProgPower stond TesseracT op het podium. Deze band wist een strakke en super gelikte set neer te zetten. Net alsof ze een cd staan af te spelen. Het publiek ging helemaal mee in de groove en ik kon met volle teugen genieten van drie Duitse jongens die overduidelijk voor deze band naar het festival zijn gekomen. Helaas was hun zang beter te horen dan die van de zanger van TesseracT. Ook de gitaren lagen aan het begin niet helemaal lekker in de mix. Naarmate de show vorderde, werd er gelukkig iets aan het geluid gedaan.
Het is de zanger te prijzen dat hij niet alle hoge noten van zijn voorganger probeert te halen. Sommige tonen liggen gewoon niet lekker in zijn bereik. Hij vangt dat op door het op een andere toon te zingen die wel goed in de melodie past. Een slimme keuze om dat zo te doen in plaats van vals te zingen of het van een bandje af te spelen.

De show van TesseracT is bijna steriel te noemen. Je kan niet aflezen of de bandleden echt plezier hebben tijdens het optreden. De energie kwam eigenlijk volledig uit het publiek, wat wel afdeed aan de show. Uiteindelijk kwam er wel wat beweging in de band en zelfs een glimlachje van de gitaristen. De zanger hield echter zijn ogen strak dicht en zocht weinig contact met het publiek. Muzikaal was de band dik in orde, maar van de show had ik echt wel meer verwacht.

 

ProgPower Europe is een festival met een hele relaxte sfeer. Het heeft mij een heel leuk weekend bezorgd, waarbij de bands er over het algemeen waren als een leuk extraatje. Ik heb een paar geweldige shows gezien, waarvan Soen en Toehider mijn absolute favorieten waren. Volgend jaar hoop ik weer van de partij te zijn, om van deze gezellige sfeer te proeven. Een aanrader voor elke prog, power en post-fan.


Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Geef een reactie