Dutch Distortion

 

Recensies

Game Over – Claiming Supremacy

Voor de verandering eens een bekende band. Hoewel nog niet super bekend in de thrashmetal scene, is de Italiaanse band Game Over toch al sinds het begin van de nieuwe generatie bands bezig bekendheid te vergaren. Tot dusver heeft de band een aantal splits, een demo, wat EP’s, een single en een drietal volledige albums gemaakt. Met de eerste twee albums was ik al bekend; For Humanity (2012) en Burst Into The Quiet (2014). Redelijk goede albums, dus ik was zowel verrast als benieuwd toen ik zag dat ik nu hun nieuwste werk Claiming Supremacy onder handen mag nemen.

Ik had gedacht dat Claiming Supremacy me meer zou boeien. ‘Onward To Blackness’ is de inleiding van dit album. Het heeft een instrumentale intro, dat begint met een synthesizer. Daarna volgt een cleane gitaar en een langzame lead, die uiteindelijk opbouwt richting het ruigere geluid. Het wil echter niet in mijn ogen. Het speelt weg, maar het wil niet boeien. Gelukkig maakt de intro van ‘Two Steps In The Shadows’ wat goed, want die pompt er gelijk een hoop tempo en energie in. Daardoor heeft de muziek direct een opleving. Rappe gitaar, de eerste solo die zich al laat gelden in de eerste minuut. Ook het refrein dat lekker afwisselt en heen en weer schreeuwt met de vocals en backing vocals. Een veel sterker begin dan ‘Onward To Blackness’ wist neer te zetten.

Zo weet ook ‘My Private Nightmare’ zich te laten gelden op een eenzelfde manier. Het is alleen jammer dat de mindere momenten me zijn bijgebleven. De grootste van het album is zonder twijfel de ramp getiteld ‘Eleven’. Dit is een soort zwak pop-geïnspireerd aftreksel, waarvan de riffs en de vocals het ergste zijn. Elke keer dat ik het hoor krijg ik weer de bibbers. Ook ‘Blessed Are The Heretics’ ontkomt niet. Jammerlijk, want afgezien van zo’n vocale misstap is het toch een best degelijk nummer. Juist het refrein wil de nek toch wel wat werk verrichten, dus het kan wel. Dit bewijst ‘Lysander’ ook wanneer het vanaf de eerste seconde flink van leer trekt en ook het nodige midtempo werk verricht. Één nummer moet dan toch nog genoemd worden, omdat die er toch duidelijk tussenuit springt vanwege z’n overgrote akoestische stuk. Een mooi stuk wel te verstaan. Of het nu nodig was distortion er doorheen te gooien vraag ik me af, maar het blijft, hoewel kort, een mooi stuk.

Claiming Supremacy was niet wat ik had verwacht. Ik ben er nog niet over uit of ik meer van het album had verwacht of dat het echt niet meer te bieden had. Ik heb Game Over beter gehoord.

Score: 7

Tracklist:
1. Onward To Blackness
2. Two Steps In The Shadows
3. Last Before The End
4. My Private Nightmare
5. Blessed Are The Heretics
6. Eleven
7. Broken Trails
8. Shattered Souls
9. Lysander
10. Show Me What You Got

Line-up:
Reno – Vocals & Basgitaar
Ziro – Gitaar
Sanso – Gitaar
Vender – Drums

Links:
Game Over Official
Game Over Facebook


Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Geef een reactie